Fri, Nov 16, 2012 | By Crethi Plethi

De IDF verkondigde de dood van Ahmed al-Jabari via de social media in de hoop de publieke opinie achter zich te krijgen. (Bron: IDFonline / Some Rights Reserved)

Vrijdagochtend werden vanuit Gaza opnieuw tientallen raketten afgevuurd richting Israëlisch grondgebied ondanks een afgesproken staakt-het-vuren tussen Hamas en de Israëlische regering gedurende het bezoek van de Egyptische premier Hisham Kandil aan de Gazastrook. Het bezoek was bedoeld als steunbetuiging aan Hamas.

De Egyptische premier werd ontvangen door de politiek leider van Hamas, Ismail Haniyeh, die sinds de aanvallen van Israël op militaire doelen en kopstukken van de “militaire” tak van Hamas, ondergedoken zit. Gedurende het bezoek van de Egyptische premier durfde Haniyeh het blijkbaar aan om in het openbaar te verschijnen en begeleidde hij Kandil tijdens een bezoek aan een ziekenhuis in Gaza, bedoelt als onderdeel van het media-offensief om Israël als een criminele staat af te schilderen. Haniyeh vertrouwt deze “criminele staat” kennelijk wel op het moment van een staakt-het-vuren, maar dit terzijde.

Dat de Egyptische premier op voorhand Israël veroordeeld als de boosdoener in het conflict zal niet als een verrassing beschouwd worden, dit is immers gemeengoed in de Arabische wereld en de woorden van Kandil zijn daarmee vergelijkbaar met de anti-Israël retoriek tijdens het pro-Westerse Mubarak-regime. Haniyeh echter noemde in het bijzijn van Kandil Israël “de bezetter”, en dit terwijl de Gazastrook al sinds 2005 onder Palestijns bestuur staat [sinds 2007 onder Hamas bestuur na een coup tegen de Palestijnse Autoriteit] en er geen Israëlische troepen meer in de Gazastrook aanwezig zijn. Hiermee kan hij niet anders doelen dan op de “bezetting” van het hele land Israël door het Joodse volk. En dit is een belangrijk punt waar ik later nog op terug zal komen.

Kandil zei tegen de verzamelde pers dat Egypte alle moeite zal doen om een wapenstilstand te bewerkstelligen tussen Hamas en Israël, wat ongetwijfeld een diplomatieke opmerking is, aangezien president Obama afgelopen woensdag in een telefonisch onderhoud met president Morsi van Egypte hem op het hart drukte dat “de raketaanvallen van Hamas moeten stoppen en dat Israël het recht heeft om zich te verdedigen” en dat Egypte “een centrale rol speelt in het de-escaleren van de spanningen tussen Hamas en Israël.”

Tot zover echter de diplomatie, want het is de vraag hoe lang de Moslimbroederschap zich door de Verenigde Staten iets laat gezeggen, aangezien de Palestijnse Hamas en de Egyptische Moslimbroederschap sinds de val van Mubarak openlijk uitspreken dat zij broeder-organisaties zijn en samen het Soennitisch Islamisme als de toekomst voor het Midden-Oosten zien — en dat is een Midden-Oosten zonder de staat Israël. Morsi weet dat hij nog niet voldoende grip heeft op het Egyptische leger, de wettelijke macht en de Egyptische samenleving om zijn islamitische agenda volledig door te voeren, maar dat moment is wel aanstaande, al dan niet op langere termijn.

Wat opvalt aan dit conflict ten opzichte van de vroegere Arabisch-Israëlische conflicten is de rol van de social media. Daniël Pipes geeft terecht in een kort commentaar aan dat

“De vroegere Arabisch-Israëlische oorlogen waren militaire conflicten, de recente oorlogen zijn politieke conflicten. De oorlog van 1948-49, 1967, en 1973 werden op leven-en-dood bevochten voor het voortbestaan van de Joodse staat. Maar de oorlogen van 2006 [tegen de Hezbollah in Zuid-Libanon], 2008-09 [tegen de raketaanvallen van Hamas vanuit Gaza], en nu 2012 zijn media evenementen waarvan de Israëlische overwinning op het militaire slagveld al vaststaat en de strijd vooral gaat om het winnen van de publieke opinie. Opiniestukken vervangen kogels, sociale media vervangen tanks.”

Pipes stelt vervolgens terecht de vraag of het Israël zal lukken om de publieke opinie dit keer op hun hand te krijgen. Of zal de pro-Palestijnse propaganda machine in staat blijken om de wereld ervan te overtuigen dat Israël een crimineel regime is wat buitenproportioneel reageert op deze raketaanvallen met nietsontziende vergeldingsacties?

Deze social media strijd werd bij aanvang van de schermutselingen duidelijk via de twitter accounts van het Israëlische leger (IDF) en de militaire terroristische tak van Hamas (de Al-Qassam Brigades).

Nog voordat het nieuws van Operatie “Amud Anan” bekend werd bij de wereldpers verstuurde het IDF via het Twitter account van hun woordvoerder de volgende tweet:

Twitter account van IDF-woordvoerder Leibovich

Kort daarna plaatste het Engelse Twitter account van het IDF dat de leider van de terroristische “Al-Qassam Brigades”, Ahmed al-Jabari, was geliquideerd door een Israëlische raketaanval. Volgens de Jerusalem Post, kreeg de wereldpers pas 8 minuten later via een gezamenlijke e-mail ditzelfde nieuwsbericht in hun inbox. Dit was gelijk de eerste keer dat een IDF-actie “live” op Twitter gezet werd.

Twitter account in het Engels van de IDF

Volgens het Israëlische leger was deze volgorde niet bewust gedaan en waren de berichten zelfs tegelijk verzonden, maar lag het aan de tijdsduur die de verschillende platformen zelf nodig hebben om via internet data te versturen. Hoe dan ook, het geeft de IDF de gewenste voorsprong in de social media ten opzichte van de traditionele media kanalen. Binnen enkele minuten na de oorspronkelijke Tweet, werd de IDF website, Facebook, YouTube, Flickr en andere sociale media bijgewerkt met uitleg over de operationele doelen door middel van grafieken, kaarten, video’s en updates.

Tijdens de vorige grote Gaza operatie in de winter van 2008-09 [Operation Cast Lead] was de IDF vrijwel niet actief op de social media. Met als gevolg te weinig feitelijke berichtgeving over de situatie in Gaza en de uitdagingen voor het Israëlische leger om tegen Palestijnse terroristen te vechten in dichtbevolkte gebieden waarbij de IDF burgerslachtoffers moest zien te voorkomen, iets waar de Hamas geen moeite mee heeft zolang het binnen hun doelstellingen past. De Hamas weet dat de publieke opinie echter een “schone oorlog” verlangt en speelt daar handig op in door niet openlijk de confrontatie aan te gaan, maar vanuit dichtbevolkte centra te opereren. Elke Palestijnse burgerslachtoffer “dient” op deze wijze het doel van Hamas.

De IDF heeft hiervan geleerd en richt zich nu op alle social media platformen om hun informatie voor het voetlicht van het grote publiek te brengen. Naast de Engelse accounts heeft het IDF deze accounts ook in het Hebreeuws, Frans, Spaans, Russisch en Arabisch. Doel van dit alles is dat de berichten die door de IDF geplaatst worden weer doorgestuurd worden door de volgers van het IDF op de social media. Op deze manier neemt het grote publiek kennis van de moeilijkheidsgraad van militaire aanvallen in dichtbevolkt gebied, worden militaire doelen weergegeven in woonwijken via satellietbeelden of infrarood camera’s, wordt er feitelijke informatie weergegeven over raketaanvallen door Hamas, en wat ook niet vergeten mag worden: worden de Palestijnse terroristen rechtstreeks gewaarschuwd dat het Israëlische leger hen kan en zal uitschakelen.

Aangezien tegenwoordig iedereen wel iets heeft met social media heeft ook de Hamas een Engels twitter-account. Nog voordat de VS werden wakker geschud door de aanslagen op het World Trade Center in New York op 11 sept 2001 voor de gevaren van het revolutionaire Islam, waren verschillende islamitische terroristische groeperingen al zeer actief via forums op internet. Dit soort groeperingen hebben al snel daarna de potentie onderkend van het delen van informatie en beïnvloeding van de publieke opinie tijdens de opkomst van de verschillende social media platformen. Dit gegeven leidde tevens tot directe dialogen tussen het IDF en de Al-Qassam brigades gedurende de afgelopen dagen,

“Dialoog” tussen de IDF en de Al-Qassam Brigades

De aanwezigheid van de verschillende partijen op de social media en internet zal niet leiden tot een diplomatieke dialoog tussen Hamas en de Israëlische regering, maar kan wel een wezenlijke invloed hebben op de publieke opinie. In dat opzicht is deze oorlog al een andere dan die uit 2008-09.

Over het algemeen wordt tijdens Palestijns-Israëlische conflicten de schuldvraag door de media als vanzelf bij Israël gelegd. Zo beweert de Telegraaf dat “het geweld tussen Israël en de Palestijnen … woensdag werd ingeluid door een Israëlische raketaanval” waarbij de leider van de militaire vleugel van Hamas, Ahmed al-Jabari, gedood werd.

En het NOS journaal wist donderdagavond al te melden dat de raketaanvallen van Hamas een reactie waren op de liquidatie van Ahmed al-Jabari. Niets over het feit dat al-Jabari al sinds begin jaren ’80 actief was als Palestijns terrorist, verantwoordelijk voor meerdere terroristische aanvallen op Israëlische burgers en een rol speelde in de gewelddadige overname van de Gazastrook door Hamas op de Palestijnse Autoriteit en een belangrijke rol speelde in de ontvoering van IDF soldaat Gilad Shalit, en bovenal als leider van de Al-Qassam Brigades verantwoordelijk voor de vele duizenden raketaanvallen op Israël sinds 2002.

Mij dunkt, wanneer heeft een land het recht om te zeggen: “Genoeg is genoeg”? Volgens velen dus nooit, tenminste als het gaat om Israël. In zekere zin hebben de Palestijnen dus al een voorsprong bij de media en als gevolg in de publieke opinie.

Wat zijn de motieven van Hamas om toch keer op keer de confrontatie te zoeken met Israël? Waarom hebben de Palestijnen sinds 2005 niet gekozen voor vreedzaam bestuur nadat het Israëlische leger de Gazastrook verlaten had? Hamas weet dat zij niet in staat zijn om het Israëlische leger in een directe confrontatie te verslaan of de “bezetter” met raketaanvallen te verdrijven uit het land Israël. Volgens Daniël Pipes liggen er waarschijnlijk motieven achter zoals

“Het provoceren van Obama nu deze voor een tweede termijn gekozen is als president van de VS; Israël door middel van de publieke opinie verder isoleren; de beschuldigingen van PIJ [Palestijnse Islamitische Jihad] weerleggen dat ze te soft zijn geworden in hun verzet tegen “de bezetter”; hun positie bevestigen tegenover de Palestijnse Autoriteit die aan het lobbyen is bij de VN voor een eigen staat; het mobiliseren van Israëlische arabieren tot burgerlijke ongehoorzaamheid en Egyptische plannen dwarsbomen om de Gaza smokkeltunnels te vernietigen in een tijd van conflict met een gezamenlijke vijand.”

Natuurlijk zijn dit aannemelijke verklaringen voor de positie van Hamas, maar wat mij betreft niet meer dan argumenten om de werkelijke drijfveer voor hun conflict met Israël te verbloemen.

De voornaamste reden voor de voortdurende agressie tegen Israël, en niet alleen vanuit Hamas, maar ook vanuit andere geledingen van de Palestijnse samenleving als ook de Arabische samenleving, is ideologie, namelijk “het Islamisme”. Vanuit deze ideologie kan de hele positie van de Arabische wereld tegenover Israël verklaart worden: zolang volgens de Islamisten een Joodse staat gegrondvest is op wat zij beschouwen als islamitisch grondgebied, kan er geen sprake zijn van vrede, doch slechts van een tijdelijk staakt-het-vuren.

Voor de duidelijkheid, we hebben het hier niet over de meer gematigde Arabieren en andere groeperingen in het Midden-Oosten [Koerden, Christenen, kopten] die tevens te lijden hebben onder deze ideologie. We hebben het hier vooral over de fanatici, de fundamentalistische aanhangers van de islam [of ze nou Sjiiet zijn of Soenniet, salafist of islamist], die geïnspireerd door de lessen van de profeet Mohammed, het land Israël onder islamitisch bestuur willen brengen.

Het Westen onderkent niet de kracht en vastberadenheid van deze fundamentalisten. En mede daarom onderkent het Westen het potentiële gevaar van de Moslimbroederschap niet, zoals het niet de populariteit en de onveranderlijke extremistische ideologie onderkende van de Hamas ten tijde van de Palestijnse verkiezingen in 2006.

Nou geloof ik niet dat de Moslimbroederschap wederom zal transformeren in een terroristische groepering, maar dat hebben ze ook niet meer nodig. Het gevaar is nu juist veel groter geworden aangezien zij de leidende rol hebben binnen de Egyptische regering en daarmee op termijn kunnen beschikken over het Egyptische leger. In hoeverre Obama in staat zal blijken [of de wil zal hebben] dit gevaar in te perken valt nog te bezien. De afgelopen 4 jaar hebben hierin weinig hoop gegeven.

Zolang het Westen Israël niet de onvoorwaardelijke steun geeft die het verdient tegen de radicale ideologische krachten in het Midden-Oosten en het voortdurend in haar voortbestaan bedreigd wordt, kan het social media offensief van het IDF tijdens Operatie Amud Anan veel betekenend zijn voor Israël in het informeren van het grote publiek.

Deze oorlog zal op meerdere fronten in Israëls voordeel beslecht moeten worden wil het als Joodse staat kunnen overleven in een vijandige omgeving.

Vrijdag, 2 september 2011 | Door Crethi Plethi

Turkije Opent de Aanval op Israel na Publicatie van VN Palmer Rapport

Zoals verwacht heeft Turkije de diplomatieke aanval geopend op Israël na de publicatie van het Palmer rapport over het Mavi Marmara-incident waarbij 9 doden vielen. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken, Ahmet Davutoglu, zei op vrijdag dat de diplomatieke aanwezigheid van Israël in Turkije wordt teruggebracht tot het niveau van tweede secretaris. Davutoglu zei ook dat Turkije bestaande militaire afspraken met Israël opschort.

Het Palmer rapport concludeert dat “militante groeperingen in Gaza een directe bedreiging vormen voor Israëls veiligheid. De opgelegde zeeblokkade was een legitieme veiligheidsmaatregel bedoeld om het smokkelen van wapens naar Gaza via zee tegen te gaan en was in overeenstemming met de vereisten van het internationaal recht.” Volgens het Palmer rapport was de Israëlische beslissing om de Gaza Vloot buiten de blokkade-zone en zonder laatste waarschuwing te stoppen echter “overdreven en onredelijk.” Israël is het met deze conclusie oneens.

Hoewel het rapport Israël oproept om een passende spijtbetuiging over de gebeurtenissen tijdens het incident uit te geven, roept het Israël niet op om officiële verontschuldigingen aan te bieden aan de Turkse regering. In een eerder stadium heeft Israël al spijt betuigd over de doden tijdens het incident en bereidheid getoond om financiële compensatie te betalen. Voor Turkije is dit echter onvoldoende. Het rapport roept Turkije en Israël op om “de diplomatieke betrekkingen te herstellen in het belang van de stabiliteit in het Midden Oosten en de internationale vrede en veiligheid.”

Davutoglu waarschuwde Israël dat als het niet een officiële verontschuldiging voor het incident aanbiedt voordat het Palmer rapport officieel gepubliceerd wordt, Turkije “Plan B” in gang zal zetten.

Dit dreigement heeft betrekking op opmerkingen van de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan die vorige maand zei dat als Israël zich niet zou verontschuldigen Turkije een verdere teruggang in de contacten met Israël zou nastreven en zich aggressief zou opstellen tegenover Israël in internationale fora. De Turkse regering heeft ook gedreigd om de economische banden met Israël te verbreken als onderdeel van “Plan B”.

Naast de verontschuldigingen eist Turkije ook financiële compensatie voor de families van de doden en het einde van de blokkade van de Palestijnen in Gaza hoewel het Palmer rapport nu concludeerd dat deze blokkade gerechtvaardigt is vanwege de terroristische dreiging vanuit Gaza voor de inwoners in Israël. Turkije stelde in een verklaring dat het de blokkade van Gaza, ondanks de bevindingen van het Palmer rapport, nog steeds als illegaal beschouwd.

De Turkse minister van Buitenlandse Zaken noemde vijf maatregelen die de Turkse regering heeft afgekondigd tegen Israël:

1. Het beperken van de diplomatieke banden tussen de twee landen tot het niveau van de tweede secretaris wat effectief betekent dat alle diplomaten boven het genoemde niveau uitgewezen worden waaronder dus de Israëlische ambassadeur.

De Israëlische ambassadeur Gabby Levy is momenteel al in Israël en heeft zijn plan om naar Turkije terug te keren geannuleerd. Volgens Israëlische bronnen was Levy’s termijn als ambassadeur half september afgelopen. Er is nog geen nieuwe ambassadeur benoemd.

2. Alle militaire afspraken worden opgeschort.

In feite was dit in zekere mate al van kracht, aangezien Israël al geen drones (onbemande luchtvaartuigen) meer leverde aan Turkije, gezamenlijke militaire oefeningen waren afgelast en ontzegde Turkije Israëlische militaire vliegtuigen de toegang tot het Turkse luchtruim.

3. Turkije zal maatregelen nemen om de vrijheid van het maritieme verkeer in de oostelijke Middellandse Zee te garanderen.

Wat feitelijk betekent dat de kans op een gewapend conflict tussen de Turkse en Israëlische marine is toegenomen.

4. Turkije zal de blokkade van Gaza niet [meer] erkennen en zal de kwestie aan het Internationale Hof van Justitie voorleggen.

5. Turkije zal alle Turkse en buitenlandse Gaza vloot slachtoffers juridisch ondersteunen in rechtszaken tegen de Israëlische betrokkenen van het Mavi Marmara-incident.

Volgens Israëlische functionarissen is het ultimatum van de Turkse minister van Buitenlandse Zaken in werkelijkheid niet bedoeld om Israëlische excuses te krijgen, want in het diplomatieke verkeer wordt zoiets niet in het openbaar gedaan door middel van bedreigingen en ultimatums. Integendeel, Davutoglu probeerde de Turkse opinie voor te bereiden op het Palmer rapport door te laten zien dat Turkije niet terugdeinst om harde maatregelen tegen Israël te nemen. Het Palmer rapport noemt namelijk niet alleen de Israëlische blokkade legaal, maar is ook kritisch ten opzichte van de Turkse houding.

Het Palmer rapport schreef verder dat de Gaza vloot “roekeloos handelde in een poging om de [legale] zeeblokkade te doorbreken. De meerderheid van deelnemers aan de vloot hadden geen gewelddadige bedoelingen, maar er bestaan ​​ernstige vragen over het gedrag, de ware aard en doelstellingen van de organisatoren, in het bijzonder het Turkse islamistische IHH. De acties van de vloot droegen nodeloos bij aan de kans op een escalatie.”

Het rapport zegt dat de IDF commando’s “die aan boord van de Mavi Marmara kwamen te maken kregen met aanzienlijk, georganiseerd en gewelddadig verzet door een groep van activisten wat hen verplichtte om geweld te gebruiken voor hun eigen bescherming. Drie soldaten werden gevangen genomen en mishandeld [...] Verschillende anderen raakten gewond.”

Het rapport uit ook kritiek op Israël: het verlies van levens en verwondingen als gevolg van het gebruik van geweld door de IDF was “onacceptabel.” Als advies geeft het rapport dat er terughoudendheid betracht moet worden als er burgers betrokken zijn bij zo’n actie.

Israël heeft vrijdag opnieuw “spijt betuigd voor het verlies van leven tijdens de Mavi Marmara actie, maar Israel zal zich niet verontschuldigen voor de acties van de soldaten die uit zelfverdediging hebben gehandeld…Israel, net als alle andere landen, heeft het recht om de levens van haar burgers en soldaten te beschermen,” zei een Israëlische woordvoerder.

Het is uiteraard opvallend hoe hypocriet de handelswijze is van de Turkse regering. Recent heeft Erdogan opdracht gegeven om de militaire acties tegen koerdische rebellen op te voeren tot diep in  Irakees Koerdistan vanwege de terroristische aanvallen op Turks grondgebied. Hoe het één veroordeeld kan worden en het ander als volledig logisch wordt gezien door de Turkse regering is mij een raadsel.

Daarnaast houdt Turkije nog steeds een deel van Cyprus bezet wat door de internationale gemeenschap veroordeeld is en waarbij het Turkse gezag over het noorden van Cyprus ook internationaal niet erkend wordt. Ook hier geldt dus een dubbele moraal als het gaat om Turkse belangen.

En de zo geroemde islamitische democratie van de AKP-regering in Turkije gaat zienderogen achteruit nu Erdogan eindelijk de Turkse militairen aan de leiband heeft lopen vanwege de Ergenekon-affaire (een complot-verzinsel door de AKP partij om de Kemalistische seculiere militaire top te ontdoen van hun politieke macht) en tientallen journalisten opgepakt zijn vanwege hun kritische artikelen tegen Erdogan en zijn autocratisch opgelegde islamistische programma.

Het valt te vrezen dat Erdogan het Palmer rapport aangrijpt om het conflict met Israël verder op de spits te drijven. Dat dit uiteindelijk uit kan monden in een gewapend conflict zal voor iedereen duidelijk zijn. De vraag is wat de NAVO gaat doen als het eenmaal zover is, aangezien Turkije lid is van de NAVO. Zal het werkelijk zo zijn dat de NAVO steun gaat geven aan Turkije bij een gewapend conflict met Israël?

Download het volledige rapport hier.

Woensdag, 14 Juni 2011 | Brabosh.com | Door Brabosh

Het sprookje van Brabosh en de Israël Lobby

De schrijvende Israëlbasher Lucas Catherine heeft weer een nieuw gedrocht uitgebraakt: De Israël Lobby [in België]. Over de inhoud van het boek zelf zal ik het later nog wel hebben, want ik moet het eerst nog ten gronde lezen. Maar laat ik het al wel hebben over de passage waarin Brabosh.com wordt genoemd [blz. 157-158] en een rechtzetting plaatsen die misschien voor sommigen interessant kan zijn. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: in België bestaat geen Israël Lobby, dat is een mythe. Lucas Catherine is andersom begonnen, een beetje zoals de Palestijnen dat ook doen. Vóór 1967 bestond er nog niet zoiets als een ‘Palestijns volk’ dat uit ‘Palestina’ zou zijn verdreven door de Joden. Dat is daarna allemaal in elkaar geknutseld. Vóór 1948 noemde men trouwens elke inwoner van het Britse Mandaat Palestina een ‘Palestijn’, de Joden inbegrepen.

Je fantaseert iets bij elkaar en daarna ga je dat proberen te bewijzen. Dat is precies wat er met dit boek is gebeurd. En het bewijst meteen ook de onbetrouwbaarheid van het hele boek, alleen maar al uit die ene enkele bladzijde waarin getracht wordt Brabosh.com te demoniseren en medeplichtig te maken aan een of ander Zionistisch complot. Moest ik een website of blog runnen over Georgië (die ik eind jaren 1990 inderdaad op het web heb gehad nl. www.amarcord.be, mijn echtgenote is namelijk Georgische) of over bv Australië waar mijn oudste zus woont, was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Maar ik verkoos vóór en over Israël te schrijven, en dat mag niet volgens Lucas Catherine. Overigens is Catherine niet aan zijn proefstuk toe. Hij deed dat al eerder in 1980 met zijn boek De zonen van Godfried van Bouillon. De zionistische lobby in België, dat al even boosaardig van opzet was als het huidige.

Catherine schrijft daarin dat Brabosh.com [Vlaamse Vrienden van Israël] een mantelwebsite zou zijn van Joods Actueel. Brabosh zou ook achter de website Philosemitisme zitten. Catherine draait de zaken om. Het is niet omdat een aantal artikelen van Brabosh in het verleden ooit werden overgenomen door Joods Actueel, dat dit magazine achter Brabosh.com zou zitten. Mijn artikelen verschijnen ook op andere blogs en die zijn ook niet mijn eigendom en/of worden ook niet door mezelf gerund.

Het zit helemaal anders in elkaar en het is ook helemaal niet iets dat geen daglicht kan verdragen, integendeel. Aanvankelijk heb ik in december 2008 ten tijde van de Gaza oorlog mee de blog van Joods Actueel leven ingeblazen. Na het einde van de vijandelijkheden, besloot Michael Freilich eind januari 2009 dat het welletjes was geweest. Freilich wilde dat we ophielden met over het Gaza conflict te schrijven en terug de gewone Joodse huis- en tuinperikelen behandelen en af en toe iets over Israël. Bovendien mochten we ook niet meer publiceren op de Joodse sabbat. ‘We’, dat zijn dus freelancers zoals ik, die onbezoldigd ‘voor het goede doel’ schrijven. Van hetzelfde handvol namen – HANDVOL dus – kom je altijd wel ergens iemand tegen. Zonder macht, zonder invloed en zonder lid te zijn van één of ander netwerk of zelfs maar van iets dat daar op zou lijken.

Lucas Catherine

Ik was het met de beslissing van Freilich helemaal oneens en bijzonder ontgoocheld. Ik besloot de blog van Joods Actueel te laten voor wat het was en een eigen blog op te starten op de Amerikaanse server WordPress.com, die zoals iedereen weet gratis is [tenzij je wat extra's wilt natuurlijk.] Die blog wordt sinds haar oprichting [31 januari 2009] volkomen autonoom, zonder middelen en zonder hulp van eender wie, door mezelf gevuld met artikelen, plaatjes, video’s, artikelen die ik eigenhandig verzamel op het internet, boeken en tijdschriften, vooral veel vertaalwerk dat ik helemaal zelf doe, en vooral veel materiaal dat afkomstig is van online Amerikaanse en Israëlische kranten en uit de blogosfeer.

De keuze voor dat materiaal bepaal ik volkomen autonoom. Zelfs de dingen die lezers of andere organisaties mij toezenden daarover beslis ik zelf of ze op de blog komen of niet. Catherine spreekt over 4 Engelstalige hasbara boeken, maar daar heb ik nog nooit van gehoord. Ik ga ze nu wel opzoeken, nu ik dankzij zijn boek de titels ken. Misschien kan ik er wel uit leren. Kortom: wat ik doe, kan iedereen op eender welk ogenblik, zonder geld of materiaal, beginnen op het internet. Maar je moet wel bereid zijn hard labeur te verrichten en stank voor dank te krijgen.

Het klopt dat ik in april 2009 een artikel publiceerde ‘Gezocht: een Vlaams Leger van bloggers’ dat er nog altijd op staat: http://brabosh.com/2009/04/02/hasbara/ [hasbara is gewoon het hebreeuws voor propaganda, PR dus.] Op de blog staat zelfs een rubriek ‘Hasbara‘ met een lijst van 27 artikels. Dit artikel komt daar eveneens onder te staan. Wie zich wil inzetten voor Israël [hasbara dus] en zich geroepen voelt, mag mij altijd aanschrijven. Met hasbara is niks mis mee, iedereen doet het, voor zijn club, vereniging, product, dienst, land of natie. Maar opletten: aan hasbara voor Israël hou je geen euro aan over. Zelfs Freilich van Joods Actueel heeft nooit 1 euro betaald aan Brabosh.com voor het lenen van zijn materiaal.

Maar wat Catherine echter bewust vergeet te vermelden is dat 2 jaar en bijna 3 maanden later nà de publicatie van die bewuste hasbara oproep, zich tot op heden nog altijd niemand heeft aangemeld. Behoudens de blog van Joods Actueel, het niemandalletje van het FJO (Forum der Joodse Organisaties) en last but not least het wrakhout van de Israëlische Ambassade te Brussel op het internet, is Brabosh.com zoveel later nog altijd de enige blog of website in heel Vlaanderen die op het internet over en pro-Israël schrijft. Er is niemand anders in Vlaanderen die doet wat Brabosh.com doet. Als ik er morgen mee stop blijft alleen Joods Actueel nog over die maandelijks amper een handvol artikel over Israël brengt terwijl Brabosh.com een gemiddelde van 120 per maand aanhoudt, bovendien een ‘hobby’ vóór en na een voltijdse kantoorbaan.

Bovendien ligt Brabosh.com in voortdurend conflict met Joods Actueel en het FJO precies omwille van de verschillende standpunten ten aanzien van Israël. Zowal hoofdreacteur Michael Freilich van Joods Actueel als Hans Knoop, woordvoerder van het FJO en zelfbenoemd Israëlspecialist, vertegenwoordigen de progressieve sien, zijn verdedigers van JCall, een Franse progressieve organisatie die bijzonder kritisch staat tegenover Israël en ongeveer al de standpunten van Barack Obama verdedigt tav Israël inzake de nederzettingenpolitiek, pro de 2 statenoplossing, verdedigen de terugtrekking achter de 1967 Lijnen enz.

Dat zijn stuk voor stuk allemaal dingen en meningen waar Brabosh.com zich keihard tegen verzet. Brabosh.com volgt de harde lijn in Israël, maw de huidige politiek van Netanjahoe/Lieberman, terwijl Joods Actueel en het FJO de lijn Tzipi Livni van Kadima volgt die in de oppositie zit. Zij steunen de oppositie, Brabosh.com het voltallige huidige regeringskabinet. Tot slot: Brabosh.com verdedigt elke regering die in Israël aan de macht komt. Wat mij betreft mag die hele winkel worden geleid door een kip, een koe of een dromedaris, in feite kan het me allemaal geen barst schelen wie Israël leidt. Mijn missie, hasbara voeren voor Israël, stopt aan de grenzen van Israël. En wel om de volgende reden.

Persoonlijk, als Vlaming en niet-Jood, draag ik de 2000 jaar oude schuld mee van mijn voorouders die in wisselende tijden, landen en werelddelen, deelnamen aan Jodenvervolgingen, ze organiseerden of geen poot uitstaken om hun Joodse medeburgers te beschermen. Mijn recht om kritiek uit te oefenen hoe het beleid van de Joodse staat moet worden bepaald, is reeds lang geleden verbeurd verklaard. Ik hoop dat dit laatste een doordenkertje kan zijn waar ook Lucas Catherine wat aan heeft. De Joodse staat is niet ontstaan uit de holocaust, maar uit de 2000 voorgaande vervolgingsjaren die geleid hebben tót die holocaust.

Voorjaarseditie Mid East Quarterly, Volume XVIII: Nummer 2 | meforum.org | boekbespreking door David Meir-Levi

Radical State: How Jihad is winning over Democracy in the West

De Jihad tegen de Westerse Democratie

Boekbespreking van “Radical State: How Jihad Is Winning over Democracy in the West”. Auteur: Abigail R. Esman | Engels | Hardcover | 245 pagina’s | Greenwood Pub Group | mei 2010 | € 30,99.

Dit boek van Abigail R. Esman beweegt moeiteloos heen en weer tussen haar diepe persoonlijke ervaringen (de moord van een vriend door een islamitische extremist) en grondige geopolitieke analyses (de toekomst van de liberale, multiculturele democratieën). Aan de ene kant gaat het boek over de brute moord op de Nederlandse cineast Theo Van Gogh in Amsterdam (2004) en de gevolgen van het tolerante multiculturalisme in Nederland en daarbuiten. Aan de andere kant gaat het over Esmans eigen verhaal nadat ze beslist om naar Nederland te verhuizen in de vroege ’90 jaren. [Michael Noer]

In deze kunstzinnige verweving van de Nederlandse geschiedenis van de afgelopen dertig jaar met haar eigen ervaringen als burger van Nederland en gepersonaliseerde verslaglegging van interacties met vooraanstaande Nederlandse leiders in de politiek, kunst, en de academische wereld, biedt Esman een duidelijk en krachtig verslag over het proces waarbij islamistische politieke radicalen, gewelddadige islamitische criminelen en terroristische islamistische ideologen, stap voor stap, de ondergang van een westerse democratie bewerkstelligen.

Haar boek brengt het verval in kaart van zowel de Nederlandse samenleving als de overheid in een intensiverende spiraal van toenemende onderwerping aan islamitische intolerantie. Eremoorden, genitale verminking, kinderarbeid en gedwongen huwelijken, geweld tegen homoseksuelen, het monddood maken van kritiek door middel van intimidatie en moord, en een duidelijke toename van in het oog springende anti-Semitische incidenten die tezamen een natie, ooit één van de meest stabiele en tolerante in Europa, probeert om te vormen in een donker en ongastvrij land voor niet-islamitische Nederlanders.

Misschien net zo bedreigend als de gebeurtenissen zelf zijn de reacties, of het ontbreken daarvan, van de Nederlandse leiders. Esman onderzoekt vakkundig de onbekwame en contraproductieve wetgeving van de Nederlandse overheid en de weigering van veel mensen in leidinggevende posities in de media, de academische wereld en het onderwijs om deze islamitisch geïnspireerde, sociaal-religieuze dynamiek aan te pakken. De islamitische bedreigingen voor de Nederlandse democratie en burgerlijke vrijheden zijn zonder twijfel een verschrikkelijke dreiging, maar de wijze waarop de Nederlandse ambtenarij en elite deze bedreigingen ontkennen is van een nog grotere zorg.

Zij concludeert dat tolerantie van intolerantie geen tolerantie is, maar een verzoeningspolitiek en deze politiek versterkt de agressor. En zo heeft de decennialange Hollandse verdraagzaamheid tegenover intolerante islamisten geresulteerd in de toename van een jonge, geradicaliseerde, islamitische bevolking die Nederland in de richting van nationale en culturele zelfmoord duwen.

De boodschap van Esman betreft niet alleen Nederland, maar, zoals haar titel suggereert, het Westen als geheel.

Zie hier een video interview (hoewel meer Amerikaans georiënteerd) van Michael Noer met Abigail R. Esman over het boek “Radical State: How Jihad Is Winning over Democracy in the West”:

http://www.youtube.com/watch?v=yr9wRKaYzBo

De auteur:

Abigail R. Esman is een veelvuldig onderscheiden freelance schrijver-journalist-vertaler die haar tijd verdeelt tussen New York en Amsterdam met meer dan 20 jaar ervaring in het schrijven voor nationale en internationale tijdschriften, waaronder Salon, Vogue, Esquire (Holland), The Christian Science Monitor, Foreign Policy, The New Republic, Artnews, en anderen. Haar commentaren op de post-9/11 politiek in Europa heeft wereldwijd de aandacht getrokken. Ze is auteur van een maandelijkse column voor WorldDefenseReview. Daarnaast verschijnt ze in verband met haar werk in nieuwsrubrieken en talkshows op radio en televisie over de hele wereld.

Abigail R. Esman is lid van de American Society of Journalists and Authors. Haar website is Abigail R. Esman.

Zaterdag, 11 juni, 2011 | Door Crethi Plethi

Het opgeheven 'vingertje' van de Turkse premier Erdogan richting Nederland.

Islamist Erdogan maakt zich zorgen over ‘Radicalisering’ in Nederland

Verschillende media in Nederland berichten over de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan die zich zorgen schijnt te maken over de ‘radicalisering’ van de Nederlandse politiek.

Erdogan zegt dat vandaag in het NRC Handelsblad en het NOS journaal. Hij heeft vooral grote moeite met de gedoogsteun van de PVV voor het huidige kabinet van VVD en CDA.

Hij zegt hierover:

“Ik kan me niet uitlaten over de interne aangelegenheden van Nederland. Dat zou niet goed zijn. Maar in de politiek sta ik lijnrecht tegenover radicalisering. De juiste weg is de middenweg. Van radicalisme komt ellende voor de mensen en het land. Zoals u weet zit onze partij in het midden van de politiek. Wij zitten niet links niet rechts. We staan ver weg van uitersten. We staan ver weg van radicalen. We werken alleen met degenen die dicht bij iedereen staan.”

De Turkse AKP-regering maakt zich zorgen over de ‘PVV passages’ in het regeerakkoord die gevolgen hebben voor Turken. Hier heeft de Turkse regering wel vaker last van. Zo eiste de Turkse premier Erdogan tijdens zijn bezoek aan Duitsland in 2008 meer Duits onderwijs in het Turks. Merkel kwam hem hierin tegemoet door tijdens haar bezoek aan Turkije in 2010 op te merken dat “er al Duits onderwijs in het Turks aangeboden wordt in Duitsland en het niet zal tegenwerken als dit uitgebreid wordt.” Amper een half jaar later (oktober 2010) moest ze erkennen dat de Duitse pogingen voor integratie en het ‘multiculturalistische ideaal’ totaal mislukt waren.

Wilders heeft zo zijn eigen gedachten over Erdogan en als het aan de PVV ligt kan Turkije een toetreding tot de Europese Unie wel op de buik schrijven. In een reactie op Erdogans opmerkingen laat Wilders weten:

“Erdogan is een gevaarlijke islamist van het ergste soort. Als hij de verkiezingen wint, neemt Turkije definitief afscheid van Europa. Wat ons betreft komen ze sowieso nooit bij de EU, maar met hem worden normale relaties ook gecompliceerder. Een gevaarlijke man dus die zelf een islamitische radicaal is.”

SP-kamerlid Sadet Karabulut laat in een reactie via Twitter weten:

“De Turkse premier Erdogan maakt zich zorgen over radicalisering in de Nederlandse politiek. Ik maak mij zorgen om de radicale politiek van Erdogan. Journalisten die in het gevang belanden. Minderheden die onder druk worden gezet.”

Wat dat betreft ziet Sadet Karabulut het goed. Deze zo geroemde moderne islamist heeft de politiek van verzoening tussen Turkije en Armenië en het toekennen van rechten voor de eigen Koerdische minderheid eigenhandig weer de nek omgedraaid. Voor de verkiezingen van 12 juni is de Koerdische minderheid opnieuw buitenspel gezet door de op macht beluste Erdogan.

Feit is in ieder geval dat de politieke partij van Erdogan, het islamistische AK Partij, de Turkse samenleving in toenemende mate islamiseert en zich openlijk vijandig opstelt tegenover de democratische waarden van de Westerse samenleving. En morgen vinden in dit land misschien wel de belangrijkste verkiezingen plaats in de moderne historie van Turkije. Want het is zeker dat Erdogans AK-Partij voor de derde keer op rij als overwinnaar uit de stembus zal komen, maar de vraag is nog of dit met een parlementaire meerderheid zal geschieden. Lukt dit, dan zal Erdogan de grondwet kunnen gaan herschrijven en Turkije definitief willen omvormen tot een anti-Westerse en anti-democratische islamistische staat. Erdogan is dan ook van plan om het politieke systeem in Turkije om te vormen tot een presidentieel systeem en zich zelf voor twee termijnen van vijf jaar presidentiële macht te geven. Zo gek heeft Wilders dat dus nog niet gezien.

Het is al langer bekend dat Erdogan een fanatiek pleitbezorger is van de ‘islamistische idealen’ (en tevens een opgewonden standje) en persoonlijke vendetta’s uitvecht met behulp (misbruik) van de (door partijgenoten overgenomen) wettelijke macht en politieke instituties. Het feit dat hij zich zorgen maakt over Nederland laat wel zien hoe verblind en arrogant deze zelfingenomen ‘islamist’ is geworden.

Volgens een onderzoek door het International Press Institute zitten er meer journalisten in Turkije in de gevangenis dan waar ook ter wereld. Zelfs China en Iran volgen Turkije pas op de 2e en 3e plaats. Dit zogenaamde moderne democratische Turkije, die volgens Erdogan niet samenwerkt met ‘radicalen’ en politiek in het midden staat, is niet in staat om de persvrijheid te garanderen en in toenemende mate kritiek op de regering ‘beloont’ met een enkeltje gevangenis.

Dit Turkije, wat als model wordt gezien voor Tunesië, Egypte en Libië na de Arabische opstanden, is in januari 2011 door de European Court of Human Rights (ECtHR), het hoogste Europese orgaan voor mensenrechtenschendingen in Europa, uitgeroepen tot veruit de grootste overtreder van de mensenrechten van alle 47 landen die het Europese handvest voor Mensenrechten hebben ondertekend.

En Erdogan maakt zich zorgen over Nederland. Het komt bij mij meer over als invloed willen uitoefenen op ‘Turkse belangen’ in een Westers democratisch land.

Zaterdag, 4 Juni 2011 | WikiLeaks | Bewerkt door Crethi Plethi

WikiLeaks: Nederland Weigerde Verkoop van F-16′s aan Pakistan

Tijdens het Kabinet-Balkenende II (2003 — 2006) heeft Nederland geweigerd om medewerking te verlenen aan een Amerikaans plan om F-16 gevechtstoestellen aan Pakistan te verkopen. De Nederlandse regering vreesde dat dit materieel via de Pakistaanse militaire leiding in handen zou kunnen vallen van moslimfundamentalisten in Kasjmir.

Dit blijkt uit een via WikiLeaks gepubliceerd document waarin melding wordt gemaakt van een gesprek over dit onderwerp tussen de Amerikaanse zaakgelastigde voor militaire samenwerking (van de Amerikaanse ambassade in Den Haag) en staatssecretaris Cees van der Knaap van het Ministerie van Defensie. Van der Knaap was CDA-staatssecretaris onder Henk Kamp van de VVD, de Minister van Defensie. Het bewuste Amerikaanse document is van 5 December 2005.

Staatssecretaris Cees van der Knaap maakte de Amerikaanse zaakgelastigde duidelijk dat Nederland “niet geïnteresseerd” was in de verkoop, zelfs niet als de verkoop “discreet” zou plaatsvinden: “Nederland zal geen F-16′s aan Pakistan verkopen en zal ook niet geassocieerd worden met een herverkoop aan Pakistan.” Hij voegde daaraan toe dat Nederland wel geïnteresseerd was in de verkoop van meer F-16 toestellen aan Jordanië naast de al drie toegezegde toestellen voor het Jordaanse koninkrijk.

Ook staat in het document dat Van der Knaap goed op de hoogte was van de laatste ontwikkelingen in de mogelijke verkoop van F-16′s aan Pakistan door de Verenigde Staten en België.

Uit het WikiLeaks document blijkt ook dat de Amerikaanse zaakgelastigde heeft aangedrongen op samenwerking bij Van der Knaap, omdat er wellicht mogelijkheden lagen als de verkoop discreet afgehandeld zou worden. Maar Van der Knaap antwoordde, “het is geen punt van discussie voor Nederland — we zullen geen F-16′s of andere wapens aan Pakistan verkopen” die mogelijk in Kasjmir terecht kunnen komen. Volgens het document was Nederland wel bereid om militaire vaartuigen aan Pakistan te verkopen, aangezien Kasjmir niet grenst aan zee.

Volgens het document was Van der Knaap de Nederlandse beleidsbepaler op het gebied van wapenverkoop met als gevolg dat de Amerikanen zijn weigering als bepalend en betrouwbaar aannamen.

Kasjmir ligt in het Noordwesten van het Indiase continent ingeklemd tussen Pakistan, India en China. Deze landen hebben alle drie een gedeelte van Kasjmir in bezit. Het gebied is overwegend islamitisch en extremisten vechten al jaren voor onafhankelijkheid. India beschuldigt Pakistan ervan de moslimfundamentalisten te ondersteunen met wapens en geld. Het is een constante bron van spanning tussen Pakistan en India.

Bron: WikiLeaks

Reference ID: 05THEHAGUE3247
Created: 2005-12-05 14:18
Classification: CONFIDENTIAL
Origin: Embassy The Hague

This record is a partial extract of the original cable. The full text of the original cable is not available.

C O N F I D E N T I A L THE HAGUE 003247

SIPDIS

STATE FOR PM/RSAT, EUR/UBI, SA/PB, SA/RA

E.O. 12958: DECL: 12/05/2015
TAGS: NL ETTC MARR PK BE PREL MAS
SUBJECT: NETHERLANDS: EXCESS F-16 INQUIRY

REF: A. THE HAGUE 1438
¶B. STATE 218729

Classified By: Charge D’Affaires Chat Blakeman,
reasons 1.4 (b,d)

¶1. (C) The GONL is not/not interested in selling F-16s to
Pakistan — either directly or through the United States.
Dutch MOD State Secretary Cees van der Knaap told Charge and
ODC Chief December 2 that the re-sale issue is very clear:
the Dutch will not sell F-16s to Pakistan, and will not be
associated will any re-sale to Pakistan. Van der Knaap added
that the Dutch were looking at selling additional F-16s to
Jordan beyond the three previously agreed to planes.

Comment
——-

¶2. (C) Van der Knaap was well-versed in the state-of-play in
Belgium and the United States on the possible F-16 re-sale to
Pakistan. Charge pushed van der Knaap, suggesting there
might be some wriggle room (as indicated ref A) if the deal
was done discretely. Van der Knaap replied that “there is no
issue for the Dutch — we will not sell F-16s or other
weapons to Pakistan” that could potentially reach Kashmir.
For example, the Dutch would be willing to sell ships to
Pakistan, but not F-16s. While ref B was transmitted closely
following the meeting with van der Knaap, the points were
covered during the conversation. Van der Knaap is the Dutch
authority on arms transfers, and we take his stated position
as authoritative.

BLAKEMAN

Maandag, 23 Mei 2011 | Door Crethi Plethi

Ontmoeting tussen de Jordaanse koning Abdullah (R) en de leider van de Palestijnse Autoriteit President Mahmoud Abbas in het koninklijk Paleis in Amman, 23 mei 2011. (REUTERS/Yousef Allan/Royal Palace/Handout)

Mahmoud Abbas: “Hamas is Onderdeel van de — Democratische — Palestijnse Samenleving”

Nu de ontwikkelingen in Egypte, na de in het Westen zo bejubelde Egyptische revolutie, de verkeerde kant op gaan is het belangrijker dan ooit om de Westerse journalistieke- en politieke elite met de neus op de feiten te drukken. Maar net zoals dat in het verleden al het geval was, zal dat ook nu hoogstwaarschijnlijk niet het gewenste resultaat opleveren.

In dit geval gaat het over de recente opmerkingen van de leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, die tijdens zijn bezoek aan de Jordaanse koning Abdullah II zei: “Hamas is een onderdeel van de Palestijnse samenleving.”

Met andere woorden, deze, door de Europese Unie en de Verenigde Staten als terroristische organisatie aangemerkte Hamas beweging, hoort bij de Palestijnen zoals klompen en tulpen horen bij Holland. Hiermee zegt hij tegelijk dat een meerderheid van de Palestijnen de aanslagen van Hamas op Israëlische doelen steunen, zoals dit inderdaad ook uit opiniepeilingen blijkt. En natuurlijk zijn de woorden van Abbas bedoelt om een zogenaamde “Palestijnse eenheid” te benadrukken vanwege de aanstaande poging om unilateraal een Palestijnse staat erkend te krijgen voor de Verenigde Naties in September. Dit is volgens Abbas uiteraard niet bedoeld om Israël te “isoleren” binnen de internationale gemeenschap.

Maar tussen de regels door raakt hij hier een kern van waarheid die over het algemeen genegeerd wordt in ons “vrije” Westen, zoals dat ook al met de Egyptische revolutie het geval was. Het is voor een meerderheid van de in het Midden-Oosten wonende Arabieren, Palestijnen en Egyptenaren onmogelijk om hun samenleving los te zien van islamitische uitgangspunten, van anti-Westerse en anti-Israëlische gevoelens en van hun perceptie van de werkelijkheid (zoals bijvoorbeeld de Arabische perceptie dat Israël door Joden bezet moslimgebied is).

De notie die wij in het Westen hebben van democratie is dan ook van een heel andere orde dan die in het Midden-Oosten. Wij gaan ervan uit dat democratie, op basis van universele waarden en normen, zal leiden tot een vooruitgang in vrijheid, gelijkheid en voorspoed voor onze samenleving. In het Midden-Oosten ligt dat heel anders. De islam heeft haar eigen waarden en normen, waarvan vele helaas nooit leiden tot vrijheid, gelijkheid en voorspoed (en dit geldt met name voor minderheidsgroeperingen zoals bijvoorbeeld Joden en Koerden, maar ook voor homoseksuelen, vrouwen en christenen).

En denkt u dat Egypte, nu het Moebarak regime gevallen is, het economisch beter zal gaan krijgen? Dezer dagen werd bekend dat het toerisme naar Egypte in het eerste kwartaal met 46% gedaald is en in de maand maart zelfs met 60%, de Egyptische financiële reserve is het laagst van de afgelopen vier jaar, de inflatie is hoog en geïnvesteerd wordt er niet meer. Wat denkt u gaat de bevolking doen als de economie de komende jaren geen brood meer op de plank bij de gewone man krijgt? Opnieuw een revolutie? Doe nog een gok… tegen die tijd liggen de zaken immers anders met een overgrote meerderheid in het parlement voor radicale islamitische groeperingen zoals de Moslimbroederschap en radicaal nationalistische bewegingen. De Egyptische grondwet zal tegen die tijd geïslamiseerd zijn net zoals de Egyptische samenleving waarbij de anti-Westerse en anti-Israëlische gevoelens de boventoon voeren. En een gemeenschappelijke vijand doet het goed in tijden van karigheid.

Dus wat betekent het als Abbas het heeft over een Hamas, die onderdeel is van de Palestijnse samenleving en eraan toevoegt dat “het een Palestijnse beweging is die een oppositierol uitoefent gebaseerd op democratische beginselen.”

Hij heeft het dan niet over de rol van de democratie zoals u en ik die begrijpen, maar bedoelt dan dat islamistische groeperingen zoals de Hamas passen en horen binnen de cultuur van de Palestijnen. Hij bedoelt dan dat de meerderheid van de Palestijnen geen vrede willen met Israël, laat staan erkennen dat een Joodse staat recht heeft op een stukje van het vroegere Palestijnse Mandaat. En ook bedoelt hij dat deze radicale terroristische organisaties kunnen rekenen op veel sympathie binnen de Palestijnse gemeenschappen. En dit is precies de belangrijkste reden waarom er nog steeds geen vrede is tussen Israël en de Palestijnen.

Tijdens zijn bezoek in Jordanië zei Abbas vandaag ook het volgende: “De (nieuwe) regering is niet Fatah of Hamas, maar het is mijn regering en het zal mijn strategie en politiek volgen.” Terwijl het algemeen bekend is dat Abbas juist als zwak wordt gezien binnen de eigen gelederen, maar dat Fatah hem in het zadel houdt vanwege zijn grote acceptatie voor het Westen. Abbas doet slechts wat hem opgedragen wordt door de haviken binnen het dagelijkse Palestijnse Bestuur. Zijn opmerking dat een nieuwe regering dan ook slechts zal bestaan uit ‘technocraten’ die geen lid zijn van een politieke fractie is slechts onbeduidend, want geen van deze ‘technocraten’ zal het in zijn hoofd halen om tegen de ‘democratische’ eisen van de Palestijnse (lees: radicale) islamistische of terroristische organisaties in te gaan. Herinnert u zich de controverse rond de ‘Palestine Papers’ nog? Dat zegt dus genoeg.

Barack Obama heeft in een toespraak (voor een Amerikaans-Israëlische lobbygroep) deze week gezegd dat Hamas zich zal moeten conformeren aan de uitgangspunten van het Midden-Oosten Kwartet (bestaande uit de EU, UN, VS en Rusland), wat onder andere een erkenning van het bestaansrecht van Israël inhoudt, het afzweren van geweld en het accepteren van alle bestaande overeenkomsten tussen Israël en de Palestijnen. De Hamas zal dat niet gaan doen. En dit is, volgens Obama, dan ook een obstakel voor vrede, “er kan van geen enkel land verwacht worden om te onderhandelen met een beweging die gezworen heeft dat land te vernietigen.”

Alleen al vanuit dit gezichtspunt is het een onverstandige zet van Abbas om samen te gaan met Hamas. Tenzij… hij geen vredesonderhandelingen wil. Nee, hij wil liever via de VN een Palestijnse staat erkend krijgen, omdat dit tegelijk betekent dat er geen concessies aan de onderhandelingstafel gedaan hoeft te worden. Over het “isoleren” van Israël gesproken.

Tijdens de Egyptische revolutie zaten er “deskundigen” bij Nederlandse televisieprogramma’s die zeiden dat het streven naar meer democratie in Egypte niet tegen gehouden moest worden vanwege het risico dat radicale moslimgroepen de macht zouden kunnen gaan grijpen in het parlement. Dat risico “hoort bij een democratisch kiesstelsel.”

Is het u overigens opgevallen dat dezelfde “deskundigen” nu angstvallig stil zijn tijdens de moordpartijen door het Assad regime in Syrië? Of spelen er hier ideologische uitgangspunten mee?

In ieder geval hebben we al eens eerder meegemaakt waar dit argument ons brengt. In de jaren ’30 kwam ene Adolf Hitler via ‘democratische’ verkiezingen — in maart 1933 haalde hij 288 zetels — in het Duitse parlement en in een coalitieregering. Al vrij snel zette hij via slimme zetten de rest buitenspel en ontstond het ‘Derde Duitse Rijk.’ 12 jaar later en met als resultaat tientallen miljoenen doden over de hele wereld, had onze democratie eindelijk afgerekend met dit ‘Duitse democratische kwaad.’

En zoals het voorbeeld van Hitler onderstreept, ook in het geval van de Fatah-Hamas samenwerking is het meer van hetzelfde. Eind 2006 en begin 2007 was er ook sprake van een “Palestijnse eenheidsregering.” En ook toen sprak Mahmoud Abbas met de Jordaanse koning, Abdullah II, over deze ontwikkelingen en werd het gepresenteerd als een vooruitgang voor het vredesproces.

En ook toen wees de Verenigde Staten (onder George W. Bush) erop dat Hamas eerst de uitgangspunten van het Midden-Oosten Kwartet moest accepteren voordat het een volwaardige partner in het vredesoverleg zou kunnen worden. We weten allemaal dat dit niet gebeurd is, sterker nog, in juni 2007 pleegde Hamas een coup in de Gazastrook en nam op ‘democratische wijze’ (zoals een echte oppositiepartij betaamt) de macht over met alle negatieve gevolgen voor Israël. Overigens, wist u dat Egypte in 2006 ook onder Westerse druk stond om door te gaan met democratische hervormingen binnen de Egyptische samenleving en staatsbestel? Dat was toen dan nog wel het Egypte van die “dictator” Moebarak.

Het getuigd van wijsheid en een vooruitziende blik als een samenleving, op basis van uitspraken en charters van groeperingen, besluit dat democratie niet bedoeld is om partijen aan de macht te brengen die tegen vrijheid, gelijkheid en voorspoed voor iedereen zijn. Daarom was ik ook benieuwd geweest hoe deze Nederlandse “deskundigen” zouden hebben gereageerd als het hier om de PVV was gegaan in plaats van de Moslimbroederschap in Egypte.

En uiteindelijk zijn het niet deze ideologische, naïeve of eigenwijze liberalen en linkse progressieven die hun foute zienswijze met hun leven zullen moeten bekopen, maar het in haar voortbestaan bedreigde Israël. Dat is nog eens makkelijk praten tijdens een avondje Pauw en Witteman.

Vrijdag, 20 mei 2011 | PalWatch.org | Door Itamar Marcus en Nan Jacques Zilberdik

De nasleep van de terroristische aanslag op het Sbarro-pizzarestaurant in Jeruzalem, 9 augustus 2001. De zelfmoordterrorist droeg een 5 tot 10 kilo wegende bom op zijn lichaam met explosieven, spijkers en moeren. Ten tijde van de aanslag, vlak voor 2 uur 's middags, was het restaurant vol met inwoners van Jeruzalem, toeristen en dagjesmensen. Als gevolg van de aanslag werden 15 mensen vermoord, waaronder 7 kinderen, en 130 mensen raakten gewond of verminkt.

PA gaat Maandelijks Salaris Betalen aan alle Terroristen in Israëlische Gevangenissen

Financiële steun van donorlanden (van uw belastinggeld) gaat rechtstreeks naar de PA-begroting waaruit de salarissen worden betaald.

Volgens een nieuwe wet, die in april gepubliceerd werd in het officiële register van de Palestijnse Autoriteit, krijgen alle Palestijnse- en Israëlische Arabieren die in Israël gevangen zitten voor terreurmisdrijven een maandelijks salaris van de PA. Het Arabische woord wat de PA gebruikt voor deze betaling is “ratib” wat”salaris” betekend. De Palestinian Media Watch organisatie heeft in het verleden al talloze malen melding gemaakt van deze verheerlijking van gevangen terroristen door de Palestijnse Autoriteit. Na de ondertekening van deze nieuwe wet betaalt de PA nu het salaris van deze gevangenen met Westers donorgeld. Wat indirect een goedkeuring en ondersteuning van Palestijns terrorisme tegen de Israëlische staat en haar burgers is.

De PA heeft in deze wet gedefinieerd wie als “gevangenen” moeten worden beschouwd.

“Iedereen die gevangen zit in gevangenissen van de bezetter [Israël] als gevolg van zijn deelname aan de strijd tegen de bezetting.”

[Ch. 1 of Law of Prisoners, 2004/19, aangenomen en gepubliceerd door de PA voorzitter en regering, December 2004. The Prisoners' Centre for Studies, www.alasra.ps -- 9 Mei, 2011]

Met andere woorden, alle Palestijnen die in Israëlische gevangenissen vastzitten voor terreurmisdrijven, komen officieel op de PA loonlijst. Volgens de definitie in de PA wetgeving ontvangen Palestijnse autodieven die in Israëlische gevangenissen vastzitten geen salaris, maar moorddadige Hamas en Fatah terroristen wel.

De PA geeft ook salaris aan Israëlische Arabieren die veroordeeld worden voor terreur misdaden tegen Israël — het land waarvan zij onderdanen zijn. Sterker nog, de salarissen voor Israëlisch-Arabische terroristen zijn groter dan de salarissen voor de Palestijnse terroristen.

De nieuwe Palestijnse wet bepaalt dat zij die vastzitten op basis van veroordelingen van meer dan 20 jaar een hogere PA salaris krijgen dan gevangenen wiens veroordeling een kortere periode beslaat. De salarissen worden betaald vanaf de dag van arrestatie tot de vrijlating.

Meer dan 6.000 Palestijnse gevangenen zitten op dit moment vast in Israëlische gevangenissen voor terreur-gerelateerde misdrijven. Degenen die nu in aanmerking komen voor deze salarissen zijn onder andere Abdullah Barghouti, veroordeelt tot 67 maal levenslang; Hassan Salameh, 38 maal levenslang en Jamal Abu Al-Hidjaa, negen maal levenslang, allen voor het organiseren van zelfmoordaanslagen. Deze drie terroristen werden onlangs nog als “heroïsch” betiteld in het officiële Palestijnse dagblad (zie het originele stuk verderop in dit artikel).

Financiering door donorlanden kan gebruikt worden voor de betaling van salarissen aan terroristen

De nieuwe Palestijnse wet bepaalt dat de betaling van salarissen “zal worden uitgevoerd … op basis van de beschikbare bronnen van financiering.” Dit heeft tot gevolg dat indien de PA een tekort heeft aan contant geld voor salarissen, het de salarissen van de gevangenen naar gelang zal verminderen.

De PA heeft gemeld dat de VS, de EU, Frankrijk, Groot-Brittannië, Ierland, Noorwegen, Japan, India en de Wereldbank geld hebben gedoneerd aan de PA voor de algemene begroting van 2010-2011 (zie de grafiek verderop in dit artikel met de bijbehorende bijdragen).

Dergelijke rechtstreekse financiering kan dus deel gaan uitmaken van de “beschikbare bronnen” voor terroristische salarissen of zou gebruikt kunnen worden om elders in het PA budget geld vrij te maken dat dan gebruikt kan gaan worden voor deze salarissen.

Deze lijst is echter niet volledig, omdat zij uitsluitend gebaseerd is op berichten in het officiële Palestijnse dagblad. De PA ontvangt ook financiële steun van vele andere donoren.

Recentelijk kondigde de EU aan dat het 45 miljoen euro zou overdragen aan de PA voor salarissen:

“Door het besluit van vandaag zal ongeveer EUR 45 miljoen van de beschikbare fondsen naar salarissen en pensioenen van essentiële werknemers gaan, voornamelijk artsen, verpleegkundigen en leraren.”

[http://www.eu-un.europa.eu/articles/en/article_11009_en.htm, 09 mei 2011]

In november 2010 kondigde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton, de overdracht aan van een extra subsidie voor de algemene begroting van de PA:

“Met de overdracht van deze $ 150 miljoen komt de totale bijdrage van de Amerikaanse regering aan directe begrotingssteun voor de PA in 2010 in totaal op ​​$ 225 miljoen.”

[Al-Hayat Al-Jadida, 11 november 2010]

Hoewel de EU, de VS en andere donoren niet opzettelijk de salarissen voor terroristen financieren, betekent hun financiering van de andere PA salarissen en de Palestijnse begroting wel dat het op deze manier geld vrij maakt in de algemene begroting om terroristische salarissen te betalen.

Deze wet van de Palestijnse Autoriteit werd uitgevaardigd vóór de recente Fatah-Hamas verzoeningsovereenkomst. Het werd gepubliceerd in het officiële PA register op 13 april 2011.

Het doel van de PA salarissen:

1 — Een maandsalaris voor de gevangenen in de gevangenis “om te voorzien in de behoeften van de gedetineerden binnen Israëlische gevangenissen.”

2 — Bijkomende voordelen voor vrijgelaten gevangenen.

3 — Bijkomende voordelen voor de families van de gevangenen.

4 — extra financiering van verplichte zaken “voor de juridische behoeften van de gevangenen.”

Ontvangers: Alle gevangenen die betrokken zijn bij terreur:

– Alle gevangenen, ongeacht wat hun misdaad is of bij welke politieke terreurgroep ze aangesloten zijn, krijgen dezelfde maandelijkse basissalarissen van de PA. Honderden Palestijnse gevangenen zitten vast op basis van levenslange veroordelingen voor moord. Ze ontvangen nu allemaal een PA salaris.

– Het salaris gaat rechtstreeks naar de terrorist of de familie van de terrorist.

– De gevangenen krijgen hun salaris vanaf het moment van arrestatie.

Extra salaris:

– Gevangenen die getrouwd zijn ontvangen extra betalingen, evenals zij die kinderen hebben.

– Arabieren uit Jeruzalem en de Israëlische Arabieren die gevangen zitten voor terroristische strafbare feiten krijgen respectievelijk een toeslag van 300 Israëlische Shekel (NIS) en 500  Shekel (NIS).

Financiering:

– De PA wet schrijft voor dat de salarissen afhankelijk zijn van de beschikbare liquide middelen van de PA.

Hieronder het artikel uit het PA Dagblad die de nieuwe wet beschrijft:

Ali Abu Diak, “de secretaris van het Centraal Bureau van de Gevangenen Belangengroep, presenteerde een beknopt overzicht van de wetgeving [betreffende gevangenen] zoals het gepubliceerd is in nummer 90 van het officiële PA [regering] register, gepubliceerd op 13 april:

1. Regeringsresolutie nr. 19 van 2010…:

Een vrijgelaten gevangene zal worden vrijgesteld van het betalen van collegegeld voor overheidsscholen en universiteiten als hij een periode van vijf jaar of langer in de gevangenis heeft vastgezeten. Een vrijgelaten vrouwelijke gevangene die ten minste drie jaar in de gevangenis heeft gezeten zal worden vrijgesteld van collegegeld voor overheidsscholen en universiteiten. Deze gevangenen hebben het recht om deze vrijstelling over te dragen aan één van hun kinderen, of aan hun echtgenoot …

De Palestijnse Autoriteit legt zich er op toe om gevangenen in Israëlische gevangenissen de mogelijkheden te bieden voor het volgen van een academische studie door alle studiekosten voor alle stadia van beschikbare universitaire studies voor haar rekening te nemen.

De kinderen van een gevangene zullen voor 80% vrijgesteld worden van collegegelden als de gevangene veroordeeld is tot minstens 20 jaar cel en tenminste 5 jaar in de gevangenis zit. Kinderen van een vrouwelijke gevangene zullen voor 80% vrijgesteld worden van collegegelden als de gevangene werd veroordeeld tot minstens 10 jaar en ten minste 3 jaar heeft vastgezeten.

Elke vrijgelaten gevangene zal vrijgesteld worden van het betalen van de verplichte ziektekostenverzekering als hij ten minste 5 jaar heeft vastgezeten in de gevangenis en voor vrouwelijke gevangenen is dat minstens 3 jaar. …

2. Regeringsresolutie nr. 21 van 2010, betreffende de wijzigingen die voorzien in de behoeften van de gevangenen in Israëlische gevangenissen:

a. Elke gevangene zal een gelijk bedrag worden uitgekeerd, gekoppeld aan de index voor de kosten van levensonderhoud, als een maandelijkse uitgave …

b. Elke gevangene zal een gelijk bedrag van 400 [Israëlische] Shekels worden uitgekeerd voor kleding. Dit bedrag zal twee keer per jaar worden betaald en zal worden toegevoegd aan het salaris van de gevangene …

3. Regeringsresolutie nr. 22 van 2010, betreffende de wijzigingen om te voorzien voor de juridische behoeften van de gevangenen …

4. Regeringsresolutie nr. 23 van 2010, betreffende de wijzigingen van betaling van een maandelijks salaris aan de gevangene:

Elke gevangene wordt een maandelijks salaris verleend, te betalen aan hem of aan zijn gezin, op voorwaarde dat hij geen salaris ontvangt van een [andere] gouvernementele of semi-gouvernementele instantie of een officiële instelling … Het salaris zal aan de gevangene worden uitgekeerd vanaf de datum van zijn arrestatie, en een speciale toeslag zal worden uitgekeerd aan gevangenen uit Jeruzalem en uit binnenlandse gebieden [dwz. Israëlische Arabieren], daarnaast zal een echtelijke toeslag worden betaald en een speciale toeslag voor kinderen tot de leeftijd van 18 jaar …

– Het minimumloon, 1.400 Shekels voor een gevangene, moet hem vanaf het begin van zijn detentie worden betaald voor maximaal de eerste 3 jaar.
– Gevangenen die tussen de 3 en 5 jaar gevangen zitten krijgen 2.000 Shekels.
– Die tussen de 5 en 10 jaar gevangen zitten krijgen 4.000 shekels.
– Die tussen de 10 en 15 jaar gevangen zitten krijgen 6.000 Shekels.
– Die tussen de 15 en 20 jaar gevangen zitten krijgen 7.000 Shekels.
– Die tussen de 20 en 25 jaar gevangen zitten krijgen 8.000 Shekels.
– Die tussen de 25 en 30 jaar gevangen zitten ontvangen 10.000 Shekels.
– Degenen die 30 jaar of meer gevangen zitten ontvangen 12.000 Shekels.

Een supplement van 300 Shekels zal worden toegevoegd aan het salaris van iedere gehuwde gevangene, evenals een toeslag van 50 Shekels voor kinderen (voor iedere jongen of meisje) tot de leeftijd van 18 jaar, in aanvulling op een toeslag voor gevangenen uit Jeruzalem van 300 Shekels, en een toeslag voor gevangenen uit de binnenlandse gebieden [dwz, Israëlische Arabieren] van 500 Shekels …

Deze verordeningen zullen worden uitgevoerd vanaf 1 januari 2011, op basis van de beschikbare bronnen van financiering. ”

[Al-Hayat Al-Jadida, 15 april 2011]

Lijst van donorlanden die een bijdrage leveren aan de algemene begroting van de Palestijnse Autoriteit

De lijst bevat alleen die bijdragen die in de PA pers gemeld zijn en die waren bedoeld voor de algemene begroting van de PA in 2010 of 2011. De lijst bevat niet de vele bijdragen aan de PA door deze donorlanden voor andere doeleinden of bijdragen van andere donorlanden:

Het onderstaande is het verslag in het officiële Palestijnse dagblad die de gevangenen als ‘heroïsch’ omschrijft:

“Via het programma ‘On Birds’ Wings’ bedankten de familieleden van gevangenen de directie en het personeel van de radiozender ‘Voice of the Prisoners’, waar het programma ook op uitgezonden wordt. Deze dankbaarheid was het gevolg van het aanzienlijke positieve effect [van het station] op de mentale toestand van de gevangenen en hun gezinnen, en vooral de familieleden van gedetineerden die het niet toegestaan ​​is om bezoek te ontvangen. De families van de gevangenen vertelden het ‘Prisoners’ Centre for Studies’ dat de ‘Voice of the Prisoners’ (FM 107.9) een zeer belangrijke strijd vertegenwoordigt en de motivatie van de gevangenisbewakers ondermijnt bij het zien van de volharding bij het Palestijnse volk.  De Palestijnen bedenken allerlei methoden van verzet, vooral m.b.t. de rol van de media, de schendingen van de rechten van de gevangenen door de bezetter en vooral het tegenhouden van bezoeken voor meer dan vier jaar. De families van de gevangenen die in eenzame opsluiting zitten, vooral de familie van de gevangen commandant Ahmad Sa’adat, en van de heldhaftige gevangenen Abbas en Abdallah Barghouti, Mahmoud Issa, Jamal Abu Al-Haija, Hassan Salameh en anderen, hebben gezegd dat hun zonen uitkijken naar het programma ‘Op Birds’ Wings’.”

[Al-Hayat Al-Jadida, 13 april 2011]

Abdallah Barghouti — veroordeeld tot 67 maal levenslang wegens betrokkenheid bij terroristische aanslagen waarbij 66 Israëli’s werden vermoord — Sbarro restaurant (09 augustus 2001), Moment Cafe (9 maart, 2002) en de drievoudige aanval op het Ben Yehuda voetgangersgebied (1 december 2001).

Jamal Abu Al-Hidjaa — 9 maal levenslang wegens betrokkenheid bij zelfmoordaanslagen in het Hadera winkelcentrum (26 oktober 2005) en op Herzl Street in Netanya (5 december 2005).

Hassan Salameh — 38 maal levenslang. Was hoofd van de terreur-infrastructuur die 2 aanvallen uitvoerde op buslijn nr. 18 in Jeruzalem (De eerste aanval op 25 februari, 1996. Tweede aanval op 3 maart, 1996) en de aanval op de lifters plek bij het Ashkelon kruispunt (25 februari 1996).

Mahmoud Issa — heeft 3 maal levenslang. Lid van het team dat Israëlische soldaten ontvoerde en vermoordde, onder andere Nissim Toledano (13 december 1992).

Het is PMW niet gelukt om informatie over Abbas Barghouti te vinden.

Het volgende is een fragment uit de aankondiging van de EU voor extra steun aan de PA:

“De EU-Commissie draagt een extra € 85 miljoen euro bij ter ondersteuning aan de Palestijnse bevolking in 2011.”

“Samenvatting: De Europese Commissie heeft vandaag besloten om een ​​extra financieel pakket ter waarde van 85 miljoen euro bij te dragen voor de bezette Palestijnse gebieden als onderdeel van de 2011 begroting. Dit komt bovenop de € 100 miljoen euro die reeds zijn goedgekeurd door het Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (ENPI).
…
Door het besluit van vandaag zal ongeveer EUR 45 miljoen van de beschikbare fondsen naar salarissen en pensioenen van essentiële werknemers gaan, voornamelijk artsen, verpleegkundigen en leraren. Een verdere 40 miljoen euro zal worden uitgetrokken voor sociale uitkeringen voor kwetsbare Palestijnse families. Deze middelen komen bovenop de 60 miljoen euro die verstrekt is aan de Palestijnse Autoriteit (PA) en de 40 miljoen euro die verstrekt is aan de Verenigde Naties voor de hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) aan het begin van het jaar. Op verzoek van premier Fayyad zijn deze fondsen door een versnelde procedure naar voren gehaald om aan de dringende financiële nood van de Autoriteit te voldoen en om de belofte van de EU te respecteren om een ​​regelmatige en betrouwbare donor te zijn.”

[http://www.eu-un.europa.eu/articles/en/article_11009_en.htm, 09 mei 2011]

Zondag, 15 Mei 2011 | DebkaFile

Een Israëlische expert onderzoekt de vrachtwagen op de plek waar het inreed op voertuigen en voetgangers in Tel Aviv op 15 mei 2011. De 22-jarige Israëlisch-Arabische bestuurder doodde de 29-jarige Aviv Morag en verwondde er nog eens 17 tijdens Nakba-dag. (REUTERS/Nir Elias)

Terroristische Daad Eist Slachtoffers Tijdens Palestijnse Nakba-dag

Tenminste één persoon gedood en 17 gewond — waarvan twee ernstig — na een terroristische daad in Tel Aviv door een 22-jarige Israëlische Arabier uit Kafr Qassem, zondag 15 mei. Zijn vrachtwagen sleurde zijn slachtoffers over een afstand van 2 kilometer mee — van de Mesubim afslag naar de Bar-Lev Straat in de Hatikva wijk. Na zijn aanhouding beweerde de bestuurder dat hij door een lekke voorband de controle over zijn vrachtwagen verloor. Maar ooggetuigen beschrijven de situatie als een vastberaden jacht op zijn slachtoffers, waarbij hij voetgangers en andere voertuigen aanreed achtervolgd door de politie. Een tweede Israëlisch-Arabische bestuurder uit Arara werd aangehouden als zijn vermoedelijke medeplichtige.

De politie heeft het hele gebied afgezet voor al het verkeer. De IDF verzegelde zondag ook de Israëlisch-Libanese grens voor al het burgerverkeer.

Israëlische reddingswerkers op de plek waar een Israëlische Arabier met zijn vrachtwagen op voetgangers, auto's en een bus inreed in Tel Aviv op 15 mei, 2011 met 1 dode en 17 gewonden als gevolg. (AP Photo/Yossi Aloni)

Debkafile meldde zaterdagavond dat de Israëlische veiligheidstroepen zich schrap zetten voor grote protestmarsen tijdens de Palestijnse Nakba-Dag (Catastrofe) op zondag 15 mei die de gedeeltelijke Palestijnse exodus tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog herdenken: in aanvulling op het in toom houden van de Palestijnse en Israëlisch-Arabische demonstraties wordt de grens van de Gazastrook, Egypte, Libanon en Syrië extra in de gaten gehouden om te voorkomen dat er een link ontstaat tussen deze demonstraties en de ‘Arabische Opstanden.’

Pro-Palestijnse anti-Israël demonstraties in de Arabische landen, die vrijdagavond uitmonden in een aanval op de Israëlische ambassade in Caïro, zijn mede bedoeld om op te trekken naar de grenzen van Israël voor een gewelddadige confrontatie met Palestijnse en Israëlische demonstranten. Vooral de Syrische autoriteiten zijn hier enthousiast over, omdat zij dit als afleiding voor de wereldwijde veroordeling van het hardhandige optreden tegen hun eigen demonstranten kunnen gebruiken.

Israël zal voor ten minste de komende tien dagen op een hoog beveiligingsniveau alert blijven. Zaterdagavond sloot het Israëlische leger de Westelijke Jordaanoever voor onbepaalde tijd af. Militaire bronnen van Debkafile melden dat de veiligheidsdiensten zich baseren op informatie waaruit blijkt dat de Palestijnse leiders en hun Arabische sympathisanten van plan zijn om de onrust te gebruiken en het van invloed te laten zijn op de komende belangrijke evenementen in Washington deze week — met name de toespraak van de Amerikaanse president Barack Obama op donderdag 19 mei waarin hij zal ingaan op de nieuwe relatie tussen de VS en de moslimwereld die ontstaan is na de dood van Osama bin Laden.

Eén van de beschadigde auto's als gevolg van de aanslag door een 22-jarige Israëlische Arabier tijdens Nakba-dag. (REUTERS/Nir Elias)

(REUTERS/Nir Elias)

(REUTERS/Nir Elias)

Israëlische officiële bronnen rekenen op de Jordaanse, Egyptische en Libanese autoriteiten om de wetteloze elementen te beteugelen die van plan zijn om de grenzen van Israël over te steken, maar het opperbevel van het Israëlische leger en de politie zijn niet optimistisch gestemd.

De Israëlische inlichtingendienst heeft informatie dat de Palestijnse leiders geloven dat als de Israëlische politie en veiligheidstroepen verleid kunnen worden om met scherp te schieten tijdens hevige onlusten op de Westelijke Jordaanoever en in Israëlisch-Arabische wijken, Obama gedwongen zal worden om de Palestijnse kwestie in zijn toespraak op te nemen, of zelfs beter, het in verband te brengen met de Bin Laden operatie.

De Amerikaanse president ontvangt de Jordaanse koning Abdullah II op 19 mei in het Witte Huis, de enige moslimleider die hij ontmoet voordat hij zijn toespraak houdt. Obama ontmoet Binyamin Netanyahu, de Israëlische premier, de volgende dag op vrijdag 20 mei.

Sommige Israëlische inlichtingendiensten zijn er van overtuigd dat grootschalige verstoringen op twee manieren in de plannen van Mahmoud Abbas, leider van de Palestijnse Autoriteit, passen:

1. Ze genereren de juiste ambiance voor de diplomatieke campagne die hij tot en met september voor de Algemene Vergadering van de VN aan het voeren is om een Palestijnse staat erkent te krijgen binnen de grenzen van 1967 met Jeruzalem als hoofdstad. Door het straatgeweld na afloop van Nakba-dag te laten continueren probeert hij het gedeeltelijke succes van Israël in het ontmoedigen van Amerikaanse en West-Europese steun voor het voorstel te compenseren.

De Obama regering heeft nog niet aangegeven of de VS het initiatief van Abbas zal steunen of zich zal onthouden, een besluit dat veel invloed heeft op de Europese regeringen die nog steeds besluiteloos zijn over wel of niet steunen van de Duitse beslissing om tegen het Palestijnse voorstel te stemmen. Een Amerikaanse beslissing om zich te onthouden tijdens stemming zou de besluiteloze Europeanen aan de kant van de Palestijnen kunnen brengen.

Zelfs met meerderheid van stemmen en een goedkeuring van de VN op zak, heeft de Palestijnse beweging de stemmen van de VS en de belangrijkste Europese mogendheden nodig om het initiatief  internationaal politiek gewicht mee te geven; de resolutie zou lang niet zo serieus worden genomen als het gedragen wordt door alleen tweederangs internationale spelers als Zwitserland, Zweden, Afrika en Azië. Abbas is van mening dat een opeenstapeling van gewelddadige Palestijnse demonstraties, waarbij veel bloed door de straten vloeit, de sleutel zou kunnen zijn om de belangrijkste landen te overtuigen om over te stappen naar een pro-Palestijnse stem.

2. Mahmoud Abbas hoopte dat na de ondertekening van het pact van verzoening tussen Fatah en Hamas hij voor het eerst, sinds ze vier jaar geleden uit elkaar vielen, een bezoek zou mogen brengen aan de, door Hamas gedomineerde, Gazastrook. Maar een uitnodiging kwam er niet in Ramallah. Door Palestijnse relschoppers in de straten van de Westelijke Jordaanoever los te laten wil hij de beperkingen van Hamas aantonen en dat alleen hij in staat is om Israël uit te dagen op dezelfde manier en in dezelfde geest als de ‘Arabische opstand.’

Hij en zijn Fatah-leiderschap toonden hun ‘moed’ door rellen te ensceneren in Jeruzalem, Jaffa en Galilea op vrijdag 13 en zaterdag 14 mei vóór aanvang van Nakba-dag.

Palestijnse jongeren zorgen voor onlusten tijdens botsingen met Israëlische veiligheidstroepen in Hebron op 15 mei, 2011. (AFP/Hazem Bader)

Vrijdag stierf de 17-jarige Milad Said Ayash aan een schotwond, waarvan nog steeds niet vastgesteld is wie hier de oorzaak van is, tijdens rellen in Silwan (Jeruzalem) die aangewakkerd werden door Palestijnen die brandbommen en stenen naar de Israëlische politie gooiden. De Palestijnen beschuldigen één van de bewakers van een Israëlisch appartement, ‘Beit Yehonatan,’ ervan op de jongen geschoten te hebben en verklaarde hem “de eerste Shahid (martelaar) van de derde Palestijnse intifada” tegen Israël.

Het Israëlische Ministerie van Volkshuisvesting ontkende later officieel dat er wapens waren gebruikt door de bewakers of de Israëlische bewoners van het gebouw. Het verzoek van Israël voor een autopsie op het lichaam van de jongen als onderdeel van haar onderzoek naar zijn dood werd geweigerd.

Zaterdagavond vielen Palestijnen in twee voorsteden van Jeruzalem, Shuafat en Issawiya, Israëlische politieagenten aan en verwondden er twee.

Mede daarom zetten de Israëlische veiligheidsdiensten zich schrap voor onlusten op zondag in drie centra: de Westelijke Jordaanoever, de Arabische-Israëlische districten en Jeruzalem. De verwachting is dat de onlusten de rest van de week zullen voortduren.

Zaterdagavond kreeg Israël informatie uit Egypte, Libanon en Syrië die wezen op hectische voorbereidingen voor grote demonstraties op zondag aan de grenzen met Israël met als bedoeling om de grens over te steken.

Woensdag, 4 mei 2011 | The Maritime Executive | Door Dr. Michael J. Economides en Benjamin Shylabopersky

Israëlisch Aardgas: Verandering van Geopolitieke Verhoudingen

Barry Rubin schrijft in zijn blog, Rubin Reports, over het “ongelooflijke belang van de ontdekking van aardgasvelden in Israël.” Hij vestigt hierbij de aandacht op een recent en interessante artikel over dit onderwerp in het Maritime Executive geschreven door dr. Michael J. Economides en Benjamin Shylabopersky: “De ontdekking van de grote aardgasvoorraden voor de kust van Israël in de Middellandse Zee kan Israël tot een exporterend land van aardgas maken en enorme rijkdom bieden voor een reeds zeer succesvolle economie. Het bewuste artikel [zie hieronder] stelt dat de ontwikkeling van deze gebieden een verandering voor het Midden Oosten kan betekenen.”

Energie heeft altijd in het middelpunt van het Arabisch-Israëlisch conflict gestaan, het creëerde allianties en het beïnvloedde het beleid van bondgenoten en tegenstanders. Vooral Israël heeft een zeer complexe relatie met haar buurlanden, met name Egypte, die sinds de Camp David-akkoorden in 1978 energie leverancier is aan Israël.

In de afgelopen jaren, en met een prachtig aankondiging door Noble Energy eind december, is de energie situatie van Israël drastisch veranderd. Met het succesverhaal van Noble over de ontdekking van het Leviathan-gasveld [juni 2010] en de ontdekking van het Tamar-gasveld [2009] is Israël toegetreden tot de grote spelers in de energiecompetitie. Leviathan en Tamar zijn misschien wel de grootste doelgerichte gasvondsten in de wereld in elk van de laatste twee jaar, met als gevolg dat Israël waarschijnlijk een nog grotere regionale en geopolitieke rol zal gaan spelen. Bovendien, gezien het feit dat het land zich heeft ontpopt als een wereldleider in veel high-tech industrieën met als resultaat een toename van het energieverbruik, kan Israël ook uitgroeien tot een trendsetter in het wijdverbreide gebruik van gecomprimeerd aardgas (CNG) en elektrische voertuigen. Gas-to-Liquids (raffinage proces voor het omzetten van aardgas in bijvoorbeeld benzine en diesel) liggen hier wellicht niet ver achter.

De toekomst van Israëlische energie is zonder twijfel verbonden aan aardgas. Vanaf 2004 is Noble Energy, een in Houston gevestigde onafhankelijke oliemaatschappij — een relatief kleine maatschappij maar zeer goed in diepwater, begonnen met de productie van gas uit het Mari-B veld. Dit markeerde het begin van de Israëlische verschuiving in de richting van aardgas en weg uit de richting van steenkool en zelfs verder weg van stookolie. De Noble partnerschap bestaat uit Noble Energy en drie Israëlische bedrijven — Delek Drilling, Avner Oil Exploration, en Delek Investments.

Het begin: Mari-B en Geassocieerde Gasvelden

Mari-B werd door de Noble partnerschap voor het eerst ontdekt in 2000 op 243 meter (796 voet) beneden wateroppervlakte en een totale diepte van 2.082 meter (6.830 voet). Mari is een onderdeel van een groep van velden in de zuidelijke wateren voor de kust van Israël in het Plioceen stratigrafische-structurele laag, onderdeel van het Pleshet Basin. De huidige gas-in-place (GIP, totale gasvolume) schattingen variëren van 1,2 tot 1,3 triljoen kubieke voet (Tcf). In 2004 is het veld begonnen met de productie vanaf een productieplatform met een capaciteit van 600 MMcf/d (= 600 miljoen kubieke voet per dag). Het gas wordt verkocht aan de Israëlische Elektriciteit Maatschappij en naar Tel Aviv getransporteerd voor de elektriciteitsproductie en naar Ashdod voor elektriciteit en raffinage. De gemiddelde dagelijkse productie in 2010 was 330 MMcf/d (= 330 miljoen kubieke voet per dag) uit zes putten. Noble heeft verklaard dat het veld tot de nominale capaciteit van 600 MMcf/d kan produceren.

Er zijn andere nabijgelegen velden die gekoppeld kunnen worden aan het platform door middel van een onderzeese netwerk. Deze omvatten Noa en haar buren, Noa Zuid, Nir, Or en Or Zuid. Deze velden werden ontdekt tussen 1999 en 2000. Met uitzondering van Nir, zijn de andere velden diepwatergebieden tussen de 701 meter (2.300 voet) en 777 meter (2.550 voet). Ze bevatten een extra 1 Tcf (= 1 triljoen kubieke voet) potentieel winbare gasvolumes, waarvan 70 procent van de Noa velden komt. Vanwege zijn omvang zijn er plannen om het Noa veld aan het Mari-B-platform te koppelen.

De Giganten: Tamar and Leviathan

De eerste echt grote ontdekking kwam in het begin van 2009, toen Noble de ontdekking aankondigde van een 5 Tcf veld (= 5 triljoen kubieke voet) in een noordwestelijk offshore blok genaamd Tamar. Er volgde al snel een schatting na de boring van een exploratieput wat resulteerde in een verhoogde raming van het potentiële totale gasvolume van het veld tot 8,4 Tcf (= 8,4 triljoen kubieke voet), wat onafhankelijk werd bevestigd door het in Dallas gevestigde Netherland, Sewell & Associates Inc.

Tamar ligt op een totale diepte van 4.876 meter (16.000 voet) en 1.676 meter (5.500 voet) beneden het wateroppervlak, 90 kilometer uit de noordwestelijke kust van Israël. Noble’s ontwikkelingsstrategie voor de vondst is nog in volle gang. Op dit moment is de vraag naar gas in Israël ongeveer 350 MMcf/d (= 350 miljoen kubieke voet per dag). Als de productie van Tamar de 1 Bcf/d (= 1 biljoen kubieke voet per dag) bereikt, wat gemakkelijk zou kunnen, zou dat bijna het drievoudige zijn van de totale hoeveelheid wat nodig is voor de binnenlandse consumptie. Transport van het overtollige gas voor buitenlandse consumptie wordt de volgende kwestie dat binnenkort zal worden aangepakt.

Maar het beste moest nog komen. Eind december kondigde Noble Energy en partners aan dat het Leviathan-veld, ter hoogte van de noordelijke kust van Israël, ten minste 16 Tcf (= 16 triljoen kubieke voet) winbaar gas bevat, waardoor het één van de grootste offshore aardgas ontdekkingen ooit is. Een dergelijk gigantische gebied, wat gevolgd kan worden door andere ontdekkingen, zou Israël zeker een uitstekende kandidaat voor de uitvoer van aardgas maken. Het Amerikaanse Geological Survey heeft geschat dat het oostelijke Middellandse zeegebied tot 200 Tcf (= 200 triljoen kubieke voet) aan winbaar aardgas zou kunnen bevatten.

De Economische Gevolgen

Israël is een land dat een tumultueuze geschiedenis kent en de vraag naar energie staat altijd op de directe voorgrond. Sinds de oprichting van de natie in 1948 heeft Israël zes oorlogen tegen haar buren moeten voeren. Met elke oorlog en, meer recentelijk, met elke daad van terrorisme zou men verwachten dat Israël afdaalt in een duisternis waaruit het steeds moeilijker kan ontsnappen. Toch is Israël doorgegaan met het ontwikkelen van de economie en technologische vooruitgang die voor een revolutie zorgde in de high-tech industrieën, landbouwproducten en defensie-instituties. De duurzame vrede met Egypte (1979) en Jordanië (1994), evenals een streven naar vrede met de Palestijnen, heeft Israël naar een welvarende toekomst geleid.

Bovendien is er weinig twijfel dat Israël de meest stabiele democratie in de regio is en het enige Midden-Oosten land dat de vrije meningsuiting niet aan banden legt. Het heeft een onafhankelijk gerechtelijk apparaat en is een sterke rechtsstaat die het niet uit de weg gaat om een voormalige president te veroordelen, zoals in december [2010] gebeurd is. Er is ook een bloeiende markteconomie en met de groei van het land in de afgelopen tien jaar heeft de regering tevens haar rol aangepast om een grotere concurrentie op de markt mogelijk te maken. De belangrijkste industrieën omvatten high-tech apparatuur, farmaceutische producten, software, telecommunicatie, metaal producten en militaire technologie en uitrusting. Israël heeft het vijfde hoogste BBP (bruto binnenlands product) per hoofd van de bevolking in het Midden-Oosten, en volgt op slechts vier olie-rijke landen. Landen als Saoedi-Arabië, Iran en Egypte volgen op grote afstand op basis van deze statistiek. Het vooruitzicht om een ​​aardgas exporteur te worden heeft enorme gevolgen, niet alleen op het gebied van vermindering van invoer van energie in Israël en de verminderde afhankelijkheid van potentiële tegenstanders, maar ook puur economisch voordeel. Bovendien, er zijn weinig landen beter in staat om het ook daadwerkelijk te doen lukken en op hetzelfde moment aanzienlijk te profiteren van het gebruik van aardgas in de transportsector.

De Geopolitieke Gevolgen

In geopolitiek opzicht zorgt het succes van Israël in de energie-arena voor een verandering in de verhoudingen. De minst zorgwekkende mogelijkheid zou een conflict met zijn noordelijke buur Libanon zijn dat al beweert dat het Leviathan-gebied zich uitstrekt tot in hun maritieme wateren en die een exploratief onderzoek voor de kust heeft gepland. Verder naar het westen bezit Noble reeds de enige optie op de Cypriotische wateren wat de hoofdprijs zou kunnen betekenen in de verkenning van de uithoeken van het Levantijnse Basin. Israël en Cyprus werken samen om de grenzen van het continentaal plat te definiëren volgens de regels van het VN-zeerechtverdrag op grond waarvan een land het recht heeft om binnen een afstand van 200 nautische mijlen uit de eigen kust te gaan verkennen en natuurlijke rijkdommen te exploiteren. De kleinste afstand tussen Israël en Cyprus is 140 nautische mijlen en, volgens het internationaal recht, is de grens in een dergelijk geval vastgesteld op het midden tussen de twee landen.

Aardgas kan Israël en Cyprus (en als gevolg Griekenland) in een natuurlijk bondgenootschap brengen en niet alleen voor de economische voordelen. In een klassiek voorbeeld van het oude gezegde, “De vijand van mijn vijand is mijn vriend,” heeft de recente breuk tussen Israël en Turkije de Grieken dichter bij Israël gebracht. Een aardgaspijpleiding van de Israëlische velden naar Cyprus zou een duidelijk gebaar van toenadering zijn. Een dergelijke pijpleiding zou een onmiddellijk voordeel opleveren voor Cyprus, dat nu in het besluitvormingsproces zit om zeer dure LNG (Liquefied Natural Gas = vloeibaar aardgas) te importeren, en een basis zou kunnen worden voor LNG-fabrieken en vervolgens voor LNG export van Cyprus naar het aardgas-uitgehongerde Europa, nu verstikkend onder de invoer van Russisch aardgas. Deze alternatieve en belangrijke bron van aardgas naar Europa zou datgene kunnen bieden wat de noodlottige Nabucco-pijpleiding onwaarschijnlijk ooit zou kunnen leveren. Twee LNG-faciliteiten op Cyprus, met elk een capaciteit van 7 miljoen ton, zou ruwweg neerkomen op 23 procent van de Russische export naar West-Europa, wat 3,3 Tcf (= 3,3 triljoen kubieke voet) was in 2009. Israëlisch aardgas heeft, zoals bijna alles in dat deel van de wereld, veel meer dimensies dan alleen wat voor de hand ligt. Het verandert de verhoudingen op meerdere manieren in plaats van één enkele.

Dr Michael J. Economides is hoogleraar aan de Cullen College of Engineering van de Universiteit van Houston, en Editor-in-Chief van de Energy Tribune. Benjamin Shylabopersky heeft ook aan dit artikel bijgedragen.